สวัสดีครับ มาต่อครับ ตอนแรกกะว่าสอบเส็ดแล้วจามาลงต่อ แต่ว่าลงไปก่อนตอนนึงไม่ว่ากานน๊าคร๊าบ
เธอคนนั้นของผม พูดออกมาแค่สามคำครับ ใช่คุณอ่านไม่ผิดสามจริงๆครับ
จะ
แค่นี้นะ
หวัดดีจะ
อืม.ผม.....
ผมก็เอาสิ่งที่เธอพูดเก็บมาคิดครับ เฮ้อ !!!!
คุณคงคิดว่าผมน่าสงสารใช่ม๊า ผมว่าผมมันก็น่าสงสารจริงๆนั่นแหละ
แล้วคืนนั้นผมก็นอนไม่หลับตามเคยครับ
วันที่14กุมภาพันธ์ 2548
เช้าวันต่อมา วันนี้เป็นวันแห่งความรักนี่นา
ผมรู้ว่าจะไปตามหาความรักของตัวเองได้ที่ไหน
ห้องสมุดครับ....จริงๆๆผมจะแอบไปรอเจอเธอคนนั้นของผมครับ
เธอคนนั้น วันจันทร์มีเรียนตอนเช้าถึงเที่ยงครับ แล้วตอนบ่ายก็ว่าง สงสัยหละซิว่าทำไมผมถึงรู้ ง่ายๆครับ
ผมก็แค่ไปถามเพื่อนเธอ ซึ่งก็คือปุ้ม ว่าเธอคนนั้นของผมชอบทำอะไร ปุ้มบอกว่าชอบอ่านหนังสือครับ
ผม นายคีย์เรยไปดักรอ ที่ห้องสมุดเป็นเวลา2อาทิตย์ครับ สรุปว่าเธอคนนั้นของผม จามาอ่านหนังสือที่นี่
ทุกๆวันจันทร์ตอนบ่ายครับ บางครั้งก็จะมาวันพุธด้วย
อืม วันนี้ผมก็ไปรอที่ห้องสมุดตามเคย
รอตั้งนานครับ ข้าวเที่ยงผมก็ยังไม่ได้กินกะว่าจะมาเจอเธอคนนั้นก่อนถึงจะไปกิน
ตอนนี้รอๆๆๆแล้วก็รอ รอมา3ชั่วโมงแล้วครับก็ไม่มีวี่แวว
"นี่นายคีย์มาทำอะไรที่นี่"ผมรีบตื่นขึ้นมาดู ผมเผลอหลับไปครับ
"อ้าวนึกว่าใคร ปุ้มนั่นเอง" ผมตอบปุ้มไป แล้วก็คิดขึ้มาได้ว่าคนที่ผมอยากเจอต้องมากับปุ้มแน่ๆๆครับ
แต่ผมก็ไม่เจอใครเลยครับ
"ปุ้มมาคนเดียวเหรอ"
"อืม เพื่อนๆรออยู่ที่ใต้ตึกหนะ"
ผมก็เริ่มมีความหวังเล็กน้อยครับ เผื่อว่าจะได้เจอเธอคนนั้นของผม อยากจะวิ่งลงไปหาเธอคนนั้นของผมเดี๋ยวนี้เรยครับ แต่ว่า
"อ้าวนายคีย์แล้วนี่ใครอ่ะ" ผมงงเลยครับ ปุ้มพูดถึงใคร
"อะไร ใครที่ไหน" ผมพูดพร้อมกับมองไปรอบๆแล้วก็เห็นผู้หญิงคนนึงมานอนหลับ อยู่ข้างๆผม
ซวยครับงานนี้ ปุ้มต้องคิดว่าคนนี้เป็นแฟนผมแน่ๆ เดี๋ยวต้องเอาไปเล่าให้เธอคนนั้นของผมฟังชัวร์เลยครับ
ผมก็เลยปลุกผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาครับ
"เธอๆ นี่เธอ ตื่นๆๆ" ผมพูดพลางเขย่าตัวเธอไปด้วย
"อืม อะไรเล่าคนกำลังนอน อย่าปลุกดิ"
"อ้าวแล้วคุณเป็นใครมานอนข้างผม ได้ไง ครับ" ผมเน้นคำว่าคุณเป็นใคร ให้ชัดๆครับเพราะว่าเดี๋ยวปุ้มเข้าใจผิด ผมเห็นปุ้มทำหน้างงๆ
"อ้าวพี่คีย์เดี๋ยวเหอะ ก็ชวนหนูมานั่งด้วย แล้วทำไม พูดงี้เล่า" อ้าว ซวยแล้วครับท่าน รู้จักชื่อเราด้วย
แล้วน้องคนนี้เป็นใครละครับเนี่ย
ผมหันไปมองปุ้มครับ แล้วปุ้มก็เลย ขอตัวกลับไปก่อนเพราะว่าเธอ เข้ามาคืนหนังสือเฉยๆ ผมกำลังจะขอตามไปด้วยครับ
จาได้ไปเจอเธอคนนั้นของผมแต่ว่า
"นี่ๆพี่คีย์ จะไปไหน ให้น้อยหน่า ไปด้วยนะ" อ้าวคือว่าผมจะบอกน้องคนนี้ว่าเธอเป็นใครผมไม่รู้จักก็ยังไงๆอยู่ ผมก็เลยไม่ขอตามไปครับ ปุ้มก็เลยลงไปซะแล้ว
"เอ่อ น้องครับ"
"ชื่อน้อยหน่าคะ"
"ครับ..แล้วน้องน้อยหน่า มานอนอยู่ข้างพี่ได้ไงครับ"
"ก็น้อยหน่า มากับพี่เรียวแล้วพี่เรียวขึ้นไปเอาหนังสือชั้นบน เดี๋ยวคงลงมาแล้วมั้งคะ ให้น้อยหน่ารอตั้งนานแล้ว ก็เลยเผลอหลับไป"
ผมก็คิดอยู่ตั้งนานว่าน้องน้อยหน่านี่หน้าคุ้นๆๆ น้องไอ้เรียวเพื่อนตัวแสบของผมนั่นเอง ผมกำลังกดโทสับ โทรเรียกเรียวมารับน้องน้อยหน่าไปทันทีครับ
"เรียวเหรอ"
"เอ้อ มีรัยว่ะ คีย์"
"เอ่อ คือว่า" จะพูดอะไรออกไปก็เกรงใจน้องน้อยหน่า ผมก็เลยขอตัวออกไปคุยข้างนอก
"คือว่า เมิงมาเอาน้องมึงออกไปเลย อยู่ดีๆก็มานอนข้างกูเนี่ย แล้วเมื่อกี๊นะ ปุ้มมาเห็นด้วย เดี๋ยวเค้าก็เอาไปบอกเพื่อนเค้า"
"เฮ้ยๆๆ ใจเย็นๆๆ แล้วน้องกูไปอยู่กับมึงได้ไงว่ะ"
"อ้าวก็น้องมึงบอกกูว่ามากับมึงนี่ไง ตอนนี้อยู่ในห้องสมุดกับกูนี่ มาเอาน้องมึงไปเลยเร็วๆด้วย กูจะไปที่อื่นแล้ว"
"เฮ้ย ไม่ได้ตอนนี้กูอยู่กับแฟนกู มึงเอาน้องกูไปส่งที่บ้านให้หน่อยนะ ไอ้เพื่อนรัก แล้วจะไม่ลืมพระคุณ
ขอบคุณเพื่อนมากนะครับ หวัดดีครับ" กริ๊ก แล้วเพื่อนตัวแสบของผมก็วางสายไปเฉย เลยครับ
อ้าว ผมโทรหามันอีกหลายที แต่ว่าปิดเครื่องครับ แล้วผมจะทำยังไงดีนี่ ดอกไม้ที่ซื้อมากะว่าจะเอาไปให้เธอคนนั้น ก็ยังไม่ได้ให้เลยครับ
เฮ้อ คิดแล้วกลุ้ม
กลับมาที่ห้องสมุด
"พี่คีย์ มาพอดีเลย น้อยหน่าจะยืมหนังสือ แต่ว่าเค้าไม่ให้ยืม เค้าบอกต้องเป็นนักศึกษาที่นี่ พี่คีย์ยืมให้น้อยหน่าหน่อยนะ"
"ครับ " ผมกลุ้มใจจริงๆ
"เอาเล่มไหนบ้างครับ"
"เล่มนี้คะ เล่มนี้อีก แล้วก็เล่มนี้ อุ๊ยๆๆไม่เอาดีกว่าเปลี่ยนใจ เปลี่ยนเป็นสองเล่มนี้คะ" ผมรับหนังสือมาจากน้องน้อยหน่า แล้วก็ถือไปเคาท์เตอร์ยืมหนังสือ น้อยหน่าเดินตามผมมาครับ มีคนเดินมาต่อแถวข้างหลังผมแต่ว่าผมก็เฉยๆครับไม่ได้คิดอะไร แต่ว่า
"อ้าว หวัดดีจ๊ะ คีย์ มายืมหนังสือเหรอจ๊ะ" เสียงนี้คุ้นๆครับ มันเป็นเสียงที่ทำให้ผมนอนไม่หลับทั้งคืน ผมรีบหันกลับไปมองเลยครับ
เป็นเธอคนนั้นจริงๆ
"นี่ๆ ถามว่ามายืมหนังสือเหรอจ๊ะ"
"เอ่อ ครับ ใช่มายืมหนังสือ "
น้องคนต่อไปเชิญวางหนังสือเลยนะคะ
"อ้าว ขวางทางซะได้เรา เอ่อๆ เชิญครับ"
"พี่คีย์จ๋า เสร็จแล้วเหรอคะ " เหมือนเสียงฟ้าผ่า ไม่น่ามาตอนนี้เลย เฮ้อ
"เสร็จแล้วครับ เดี๋ยวน้องน้อยหน่า ไปนั่งรอก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่ตามไป"
แล้วเธอคนนั้นของผมก็ยืมหนังสือเสร็จพอดีครับ
"แฟนคีย์น่ารักดีนะ ชื่ออะไรหละ " เธอคนนั้นของผม ถามผมครับ ผมกำลังจะตอบ
"นี่ๆพี่คีย์" น้อยหน่าเดินมาครับ
" อ้าวแฟนคีย์เรียกแล้ว เรายืมหนังสือเสร็จแล้วเราไปก่อนนะ เดี๋ยวปุ้มรอ" เดี๋ยวๆๆนี่อย่าเพิ่งไป ผมกะว่าจะเรียกเธอแต่ผมก็ไม่ได้พูดไรออกไปครับ
สุดท้ายอุตส่าห์ได้เจอ ได้คุย ผมว่าเธอเข้าใจผมผิด น้อยหน่า ไม่ได้เป็นแฟนผมนะครับ อยากบอกเธอจัง แต่ว่าออกไปแล้วครับ
ผมก็เลยจะไปส่งน้อยหน่าเลยดีกว่า
"ไปเหอะ กลับกันเลย เดี๋ยวพี่ไปส่ง เรียวไม่มารับแล้ว มันให้พี่ไปส่งแทน"
" อิอิ ดีใจจัง นี่ๆพี่คีย์ถือหนังสือให้หนูด้วยน๊า มานหนัก"
"ครับๆ" แล้วผมก็รับหนังสือมาถือ
ใต้ห้องสมุด
ผมเดินมาเรื่อยๆเห็นปุ้มกับเธอคนนั้นยืนอยู่ด้วยกันครับ ผมรู้สึกว่าเหมือนเธอคนนั้นมองเห็นผม แต่ว่า เธอเดินหนีไปเฉยเลยครับ กะว่าจะเดินไปพูดแก้ตัวซะหน่อย แต่ว่าถ้าใครมาเจอผมตอนนี้ก็คงคิดว่า
น้อยหย่าเป็นแฟนผมแน่ๆ
แล้วผมจะทำยังไงดีหละเนี่ย ดอกไม้ก็ยังไม่ให้แถมยังมีตัวแสบอย่างน้อยหน่าอยู่ด้วยอีก เฮ้อ
%@##$$^*)_&*T^%$#&(*_+*(*&^%^#$&%#$@#$^*++++++*&*%&^%&$
วันนี้ลงตอนเดียวครับ เด๋วไงสอบเส็ดมาลงต่อนะครับ
แก้ไขเมื่อ 20/2/2548 15:58:37